Tak więc ta młoda dziewczyna została zmordowana na własnej ulicy w dzielnicy Queens Nowego Jorku w 1964 r. Jakkolwiek przykre, to wydarzenie nie wzbudziłoby większych emocji gdyby nie drobniutki szkopuł — spektakl grozy składający się z trzech ataktów trwał przeszło pół godziny, a tańcowi śmierci przy akompaniamencie krzyków przerażenia i wołania o pomoc przyglądała się niewzruszona publiczność licząca 38 osób. Gdy sprawę tę, zupełnie przypadkowo, wyciągnął na światło dzienne dziennikarz New York Timesa, w Stanach nie było naukowca, myśliciela czy felietonisty który nie zechciałby podzielić się ze światem własnym wytłumaczeniem zachowania widzów. Najpopularniejsze było zrzucenie winy na bierność, apatię i anomię ludzi żyjących w wielkich zbiorowościach jakimi są amerykańskie metropolie. Dopiero dwaj profesorowie psychologii, Bibb Lantané i John Darley, przedstawili zaskakujące, a dziś uważane za kanoniczne, wyjaśnienie — świadkowie pozostali obojętni właśnie dlatego, że było ich tak wielu.

Dostrzega się dwie przyczyny — jedną leżącą w rozproszeniu odpowiedzialności, drugą stanowiącą wymieszanie społecznego dowodu słuszności z konformizmem informacyjnym.

Z pierwszą ciężko jest polemizować, aczkolwiek istnieją warunki — wcale prawdopodobne — w których wyjaśnienie to byłoby zupełnie bezpodstawne. Wtedy mianowicie, gdy tragedia rozegrała się po zmierzchu (a żaden teatr nie wystawia sztuk przed wieczorem) i dodatkowo widzowie preferowali obserwację przy zgaszonym świetle (jak zwykle w teatrze). Takie warunki — z których przynajmniej jeden został spełniony — uniemożliwiłyby widzom dojrzenie sylwetek pozostałych w oknach, a co za tym idzie uświadomienie sobie ich obecności fizycznej — warunku niezbędnego tego wymiaru wyjaśnienia.

Na szczęście druga część jest znacznie łatwiejsza do podważenia. Świadczą przeciw niej zarówno ciemność, jak i umiejscowienie świadków w dość znacznej odległości od siebie. Trudno wytłumaczyć konformizmem informacyjnym sytuację, w której informacja nie występuje — żaden z widzów nie mógł wiedzieć, że jego sąsiad również pozostał bierny. Nawet jeżeli widziana sylwetka nie sugerowała telefonicznego zawiadamiania policji o zdarzeniu, możliwe przecież było że zadanie to zostało zlecone któremuś z pozostałych domowników współwidza (klasyczny motyw hollywoodzki — powiadom resztę, a ja będę miał oko na sytuację).

Wyjaśnienie sprawy Genovese przez Latarégo i Darleya doskonale obrazuje nowy, nieuwzględniony przez Schopenhauera, wybieg erystyczny – gdy pierwszy argument jest racjonalny i zasadzony na stabilnej podstawie, drugi może być jej pozbawiony — i tak zostanie uznany za prawdziwy i adekwatny. Z jednej strony działa tutaj (słuszne) przypisanie innym chęci do utrzymania konsekwencji i spójności (skoro pierwszy argument był dobry, drugi też taki jest), z drugiej niechęć do ośmieszania się i chęć wydania się mądrym (o czym świadczy nauka na błędach) (jeżeli dyskutant odparł atak na pierwszy argument, pewnie odeprze też atak na drugi — lepiej więc w ogóle go nie przeprowadzać i spróbować inaczej przekonać do siebie publikę).